Zo werd er tussen 1827 en 1829 het kanaal door Voorne gegraven. Dat ging nog gewoon met schep en kruiwagen. Daartoe moest  men ter plekke veel ongeschoold werkvolk aantrekken, dat na gedane zaken pardoes zonder werk kwam. De technische ontwikkeling  in de scheepsbouw gingen in die tijd zo snel, dat het kanaal eigenlijk geen toekomst had. Tussen 1866 en 1872 kwam er een   herhaling op groter schaal met weer de schep, de kruiwagen en het ter plekke verzamelen van een voldoend grote groep paupers  voor het ongeschoolde werk. Er was amper verzorging van het werkvolk tijdens de uitvoering van het werk, laat staan dat er enige verzorging was na het afdanken van het werkvolk. Deze manier van snel en vaak ondoordacht van hot en her volk aantrekken omdat  er weer zo nodig iets op korte termijn moet gebeuren is tot op heden gebruikelijk geweest, maar het als oud vuil afdanken en wegjagen van aangetrokken volk kan tegenwoordig niet meer. Het gevolg is een flinke immigratie  waarvan de grote steden, waaronder Rotterdam voorop, zo veel plezier hebben, dat de Rotterdamse bestuurders zich inspannen de nieuw gekomenen over de    omringende gemeenten uit te delen. Het spreekt hierbij van zelf, dat naar de mening van de lokale bevolking van die omliggende gemeenten niet gevraagd wordt. Aan de benoemde burgemeesters van die gemeenten de eer om onder de leiding van de benoemde commissaris van Zuid-Holland deze bedeling de burgers van de omringende  plattelands gemeenten door de strot te duwen.

De aanleg van de Maasvlakte brengt samen met de Betuwe spoorlijn de Waterweg terug tot een overmaats binnenvaart kanaal. In de beginperiode van de Waterweg was er een baggerprobleem. Al voor 1900 was er een kanaaltje door Rozenburg gegraven om baggerbakken die op de Waterweg gevuld waren op de Brielse Maas recht tegenover Stenen Baken te kunnen leegstorten, waardoor het pas ontloken badstrand van Oostvoorne in 1930 door bagger afzetting onbruikbaar was geworden met gevolg de ondergang van een aantal exploitanten van dit strand. 

Op maandag 19-02-1962 gaven op een persconferentie burgemeester mr. G.E. van Walsum en ir. Van Tra de visie van Rotterdam op een, volgens hen vrij algemeen  aanvaard plan vanaf de Maasvlakte een dam over de Westplaat met een grote boog in zuidelijke richting ergens, tussen het Sipkesslag en het Bootpad door, in oostelijke richting aansluitend op een nieuwe verkeersweg aan te  leggen voor de nieuw te stichten industrie. Van Tra stelt, dat daarmee een vrij waardeloos strand dan omgezet kan worden in een watersport meer. Daar kan zand gezogen worden, waarna met andere specie (lees: vervuild havenslib) de te diep geworden plekken opgehoogd kunnen worden en 3 eilanden aangelegd. (zie figuur 2) Die zelfde avond om 19 uur  hield de Raad van Oostvoorne (toen nog niet gefuseerd met Rockanje) een spoedeisende vergadering. De raad wist van niets.

Burgemeester mr. W.H. Sprenger van Oostvoorne vertelde, dat hij in een gesprek, dat B & W van Oostvoorne hadden met de burgemeester van Rotterdam, te kennen had gegeven, dat het een wat wonderlijke situatie was, dat de raad van Oostvoorne uit de pers zou moeten vernemen wat de Rotterdamse plannen op het Oostvoornse grondgebied waren. Burgemeester Van Walsum had geantwoord, dat het hem speet, maar beriep zich op een noodsituatie (waar haalt van Walsum de noodsituatie vandaan, waarop hij zich beroept? - AvdK). Hieruit blijkt zonneklaar, dat B&W op de hoogte waren, maar het voor de raad hadden stilgehouden. Raadslid Quartel vroeg: “We kunnen dit hele geval zeker niet tegenhouden?” De burgemeester antwoordde hierop, dat het zeker niet nutteloos zou zijn indien Oostvoorne zijn standpunt zou uitspreken”. De hier schuin gedrukte regels zijn letterlijk overgenomen uit het verslag in de Brielse Courant van 20-02-1962.

Laat dit korte stukje op u inwerken lezer. Er wordt een vraag gesteld waarop eigenlijk maar één antwoord past, nl. “Nee meneer Quartel, men ziet ons geheel niet staan en onze gevoelens en belangen doen er niet toe en zijn het niet waard om er bij stil te staan!” Dat antwoord komt niet, er komt een dooddoener, die suggereert maak je goed druk, dan wordt je wel moe en geef je het op. De burgemeester is een door de overheid gedropte opzichter, die het volk langs de gewenste weg  in het gewenste hok moet jagen en zeker niet een door de bevolking zelf gekozen “burgervader resp. moeder”. Keurig netjes manoeuvreert de  burgemeester de raad naar het volgende BESLUIT (zie de Brielse Courant van 20-02-1962 ):

De Raad der gemeente Oostvoorne, in spoedeisende openbare vergadering  bijeen:

31-05-1963 komt de Brielse Courant met een artikel over het strand bij de aanlegsteiger, in een tijd, dat de baggerstortingen vanuit de Nieuwe Waterweg in de Maas, tegenover Stenen Baken, hun verwoestende uitwerkingen op het badstrand nog niet hadden gekregen. 18-12-64 kwam de Brielse Courant uit met een artikel “De strijd om Voornes Natuurschoon”. Dit artikel beschrijft de inspanningen van de zijde van natuurorganisaties, wetenschap en recreatie tegen de ongenuanceerde en vergaande wensen van het Rotterdams gemeentebestuur, dat het zoeken naar een planologisch verantwoorde oplossing  buiten eigen kring vooralsnog overbodig achtte.  Ondertussen hebben  al heel wat plannen het licht gezien, hoewel veel van de plannenmakers dat van zichzelf niet kunnen zeggen. Toen men de plannen voor aanleg van de Maasvlakte aannam ging men er van uit dat er hoogovens en een ertsknikker fabriek zouden komen. In 1950 mocht ik, A. van der Knaap, bij de hoogovens in Velsen werken. Daar was het  toen al duidelijk, dat er economisch geen ruimte was voor een tweede productiegebied voor ruw ijzer en staal binnen Nederland. Hooguit enkele veredelingsbedrijven    direct bij  de bestaande hoogovens hadden een kans. Daar zat men met een ruw havengebied zonder directe bestemming met een geschatte rentelast van fl. 50 miljoen per jaar. Opslag van erts en kolen voor doortransport naar een, wegens uitputting van de mijnen ter plaatse, noodlijdend productiegebied  in Duitsland, dat op wat langere termijn geen toekomst heeft, brengt als bijna noodzaak de aanleg van een veel te dure Betuwe spoorlijn met zich. Voorwaar een voorbeeld van   weer een politiek economische miskleun, die gelukkig de bevolking van de Kop van Voorne in ieder geval dagelijks bewust houdt van de beperkte zorg van onze bestuurders voor ons  welzijn.

De  handtekening actie als een lokaal succes heeft in ieder geval als resultaat, dat het begint door te dringen, dat het sluiten van het autostrand geen gelopen race is. Wel   heeft de gedeputeerde bij de overhandiging van de lijsten met handtekeningen al laten doorschemeren voor de bespreking van deze zaak veel mensen te willen uitnodigen  en dan maar hopen dat de zaak onder sneeuwt,  in ieder geval over de komende verkiezingen heen getild wordt. Echter het gaat er niet om of oude mensen met of zonder rollator op het strand kunnen komen, of surfers wel of niet een veilig oefengebied hebben, of men ongestoord vogeltjes kan kijken. De kern van het probleem autostrand is, dat de bevolking van de Kop van Voorne jaren lang volkomen genegeerd is door bestuurders, die regelmatig blijk hebben gegeven die bevolking te minachten en er niet naar te willen luisteren, terwijl de economische, technische en sociologische miskleunen van die bestuurders zich dagelijks meer opstapelen. Daarover moeten we bij de komende verkiezingen eens ernstig met elkaar praten. Als die minachting van de bevolking niet verdwijnt blijft het niet bij heisa over het strand alleen, maar komt er een heleboel extra heisa bij.