10/2 - Woedend zijn de mensen in Oostvoorne over de sluiting van het autostrand. Zelfs nu, ruim een jaar na de sluiting klagen mensen nog over het genomen besluit. Bij velen is zelfs nog hoop dat het strand ooit weer in oude  glorie hersteld zal worden. Zo ook bij de achtienjarige Tanya Huizer. Als één van de initiatiefnemers van deze website en de drijvende kracht achter de autostrandbeweging zet ze zich nu al een jaar in voor heropening van het strand.   Ze is ervan overtuigd dat dit gaat lukken. ‘Desnoods moet ik dat hek persoonlijk doorzagen!’

Op een zondagochtend in oktober 2004 kopte teletekst dat het autostrand gesloten zou worden. Binnen een week zou het strand worden afgezet voor gemotoriseerd verkeer. Natuurbehoud had een járenlang durende strijd tegen de recreatie gewonnen. ‘Ik was zeventien jaar oud toen ik dat bericht las op teletekst. Op zo’n leeftijd ben je normaal gesproken niet met lokale politiek bezig. Ik wist tot die dag dan ook niet eens dat het autostrand gesloten werd! Nu daarentegen besef ik dat het autostrandgedoe al vanaf de   dag dat ik ben geboren aan de gang is.' Zoals elke andere inwoner van Oostvoorne heeft Tanya Huizer ook vele herinneringen aan het strand. ‘Vanaf toen ik een jaar of zes was ging ik erg vaak naar het autostrand met mijn moeder en mijn jongere broertje. Na schooltijd om kwart over drie gingen we vaak even een uurtje naar het strand om zandkastelen te bouwen en om in de zee te spelen. Later kwam ik vaak op de vele evenementen af, zoals de wereldvredesvliegerdag. Wat ik me nog erg goed kan herinneren is de speeltuin die naast de strandtent van Jaap Boutkam stond. In mijn herinneringen was de glijbaan van die speeltuin enorm hoog!’

Van column tot actieplatform

Het strand was razend populair onder de lokale bevolking. Het is dan ook niet vreemd dat er jarenlang is gestreden tegen de plannen van de sluiting. De stichting “Behoud Recreatie Autostrand Oostvoorne” en de gemeente hebben de sluiting jarenlang uit kunnen  stellen. Maar op 15 oktober werd het strand alsnog gesloten. ‘Ik begreep totaal niet waarom het strand nu dicht moest, ik snapte er werkelijk niets van. Dus ging ik het maar 'even' uitzoeken waarom het strand nu gesloten was. Dit bleek lastiger te zijn dan ik dacht, sterker nog, ik heb nog steeds geen antwoord op deze vraag! Ja, onzinnige argumenten vliegen me om de oren, maar een echt goede reden heb ik nooit gehoord.’ Dit was de reden om de website over het autostrand te starten. ‘De woede over het genomen besluit moest ik gewoon van me afschrijven. Ik besloot een column te schrijven, die ik vervolgens op internet plaatste. Al  snel kreeg ik hier tientallen reacties op. Bovendien stonden de kranten vol met nieuws en ingezonden brieven over het autostrand, het leefde enorm! Uiteindelijk besloot ik om al het nieuws en informatie over het strand te verzamelen en dit op een internetsite te zetten.’

De site heeft zich sindsdien razendsnel ontwikkeld. Er zijn twee grote make-overs geweest waardoor de site er nu een stuk professioneler uitziet. De hoeveelheid informatie is gigantisch toegenomen, de bezoekersaantallen zijn van enkele tientallen vermenigvuldigd naar dik duizend per dag, bijna 200 mensen zijn abonnee op de nieuwsbrief en via de site zijn er zelfs een paar uiterst succesvolle acties gehouden voor heropening van het autostrand. De column van Tanya uit de begindagen is uitgegroeid tot een professioneel actieplatform. ‘Het succes van de website kwam echt als een grote verrassing! Ik was ook nooit van plan om het autostrand te heropenen, mijn doel in het begin was slechts de mensen die niet in Oostvoorne woonden op de hoogte te houden van de gebeurtenissen. Pas later toen ik merkte dat er echt behoefte was aan heropening van het strand zijn we begonnen met  actievoeren en hebben we het groots aangepakt. Hiervoor moet ik allereerst natuurlijk Koen, de webmaster, bedanken. Ik kwam met hem in contact toen hij een reactie op mijn column op de weblog achter had gelaten. Zonder hem was het nooit gelukt om van mijn amateuristische nieuwsweblog een heuse professionele actiesite te maken. Daarnaast is internet natuurlijk een ideaal communicatiemiddel om druk uit te oefenen. Mensen hebben je website al snel gevonden en het verbindt allerlei soorten recreanten  tot één groot netwerk.’

Het gezicht van het autostrand

Niet alleen de website zelf veranderde flink het afgelopen jaar. Ook de publiciteit voor de site en een heropening van het strand nam enorm toe. ‘Toen ik met de website begon heb ik besloten anoniem te blijven. Ik vond het een vervelend idee als iedereen in mijn omgeving wist dat ik me zo ergerde aan de sluiting van het strand. Ik ondertekende mijn mailtjes zelfs met “redactie autostrand.nl” zonder mijn naam te vermelden.’ Maar hoe is het dan gekomen dat de naam Tanya Huizer nu bij veel Oostvoornenaars meteen in verband wordt gebracht met het autostrand? ‘Op een gegeven moment kwam er toch iemand van een lokaal krantje erachter hoe ik heette en de volgende dag stond mijn naam vermeld in een artikel over het autostrand. Vanaf dat moment hebben we besloten dat  het weinig zin had om anoniem te blijven. We namen de beslissing om dan ook maar meteen goed de schijnwerpers op te zoeken. Dit was geen probleem, want de media zocht al gauw contact door het enorme succes van de handtekeningenactie. Nu het autostrand een gezicht had gekregen nam de aandacht gigantisch toe. Niet alleen van de media, maar ook gewone mensen die het strand graag open zouden zien namen meteen contact met ons op. Het netwerk van mensen die zich inzetten voor het strand is zo enorm gegroeid.’

‘Ik had eigenlijk nooit verwacht toen ik met de site begon dat ik mezelf later op tv terug zou zien. Ik vond het in het begin dan ook vreselijk om mezelf op tv en in de krant te zien! Maar nu geniet ik er wel van, wie vind het niet leuk als je zomaar op straat van onbekenden complimentjes krijgt voor wat je doet? Ik merk ook dat ik enorm veel steun krijg van kitesurfverenigingen, recreanten en vanuit de politiek. Wat ik zelf erg leuk vond was dat een bejaarde dame, die al haar hele leven in Oostvoorne had gewoond, mij op een avond opbelde; “Ik heb het halve telefoonboek afgebeld! Ik vind het echt supergoed wat u doet. Het autostrand had nooit dicht mogen gaan, ik zal u altijd steunen en ik zal uw actie volgen in de krant. Succes met actievoeren!” Fantastisch vond ik dat!’

Politiek falen

Nu de autostrandwebsite zo enorm gegroeid is en er een aantal succesvolle acties zijn gehouden staat het autostrand weer op de  politieke agenda. Enkele gemeenteraadsleden zetten zich nu weer volop in voor het strand. ‘Ik heb enorm veel vertrouwen dat verschillende partijen, met name het CDA en Gemeentebelangen, zich deze keer in zullen blijven zetten voor heropening van het strand. En dan zeg ik nadrukkelijk “blijven”, want er is vroeger gefaald op zowel gemeentelijk als op provinciaal niveau. Misschien dat falen nog zwak uitgedrukt is, als je de roddels in Oostvoorne moet geloven zou er zelfs sprake zijn van corruptie in de jaren ’90. Het college van B&W van afgelopen jaren heeft eigenlijk weinig te maken gehad met de besluitvorming. Die was namelijk voor hun tijd al rond. Maar toch is het opvallend dat ze zich pas in gingen zetten voor de heropening nadat we zesduizend handtekeningen hadden opgehaald, terwijl iedereen al jaren wist dat de bevolking het niet eens was met het besluit.

Tanya Huizer biedt de 6000 opgehaalde handtekeningen aan aan de gedeputeerde van de Provincie Zuid-Holland.

‘Bij de provincie Zuid-Holland is ook niet alles gegaan zoals het hoort. Het Zuid-Hollands Landschap, altijd al groot tegenstander van  het autostrand geweest, werkt nauw samen met de provincie. Zo kunnen ze al snel zaken onder de aandacht van de provincie brengen en de besluitvorming beïnvloeden. Sowieso had de provincie ook moeten luisteren naar de bevolking. Hoe kunnen ze nu iets besluiten als er totaal geen draagvlak voor is? De provincie Zuid-Holland staat te ver van de mensen af. De vertegenwoordigers van de provincie kunnen Oostvoorne wellicht niet eens aanwijzen op de kaart. Ik vind het sowieso onbegrijpelijk dat de provincie het besluit moet nemen en niet de gemeente, want wat heeft de provincie hier nu mee te maken? Zelfs wanneer je ze opbelt, en dat hebben we afgelopen jaar heel wat keren gedaan, verwijzen ze je altijd direct door naar de gemeente!’

Recreatie of natuur?

De komende maanden zullen misschien wel beslissend zijn voor de toekomst van het autostrand. Er vinden weer enkele overleggen plaats tussen provincie en gemeente en bovendien zal er een speciale ambtelijke werkgroep komen over het autostrand. Tanya Huizer hoopt dat hier eindelijk wat uit gaat komen. ‘Het is eigenlijk een beetje mijn laatste hoop, hier hebben we het tenslotte allemaal voor gedaan. We kunnen met het strand dan ook meerdere kanten op. Het is geen open-dicht discussie want er zijn genoeg andere opties. Waarom niet een deel van het autostrand openstellen voor auto’s? Of een slagboom neerzetten, recreanten laten betalen voor autostrandgebruik en op deze manier maar een maximum aantal auto’s per dag toelaten zodat de natuur niet te veel wordt belast. Wij hebben genoeg ideeën over de toekomst van het strand, er zijn zoveel andere oplossingen denkbaar!’

‘Natuur en recreatie kunnen goed samengaan. Ik begrijp best dat Zuid-Hollands Landschap vindt dat auto’s niet op het strand horen. iedereen mag zo z’n mening hebben. Ik heb er dan ook geregeld discussies over gehad met hun vrijwilligers. In principe kwam het er op neer dat zij het strand liever zien als natuurgebied en ik als recreatiegebied. Maar ik heb niets tegen natuurbescherming zolang de natuur ook echt beschermd wordt. Het sluiten van het autostrand met de stank en het uitzicht op de maasvlakte is meer het kweken van irritaties dan het beschermen van natuur. Ik vind het dan ook ronduit misselijk dat ze de afsluiting doorduwden terwijl ze wisten  dat een overgrote meerderheid het er niet mee eens is.’

Heropeningsfeest

Is er eigenlijk nog wel vertrouwen dat het strand ooit weer heropend zal worden? Met een provincie die nooit heeft geluisterd naar de lokale bevolking en het Zuid-Hollands Landschap dat altijd al tegenstander van het strand was, lijkt het niet logisch dat er nu ineens  iets uit het overleg over het autostrand zal komen. ‘Wanneer er niets uit de gesprekken zal komen is het zeker niet het einde van de wereld. Want als ze niet naar de bevolking willen luisteren wordt het gewoon tijd voor hardere acties!'

‘Ik geef voorlopig niet op. In de tijd dat ik met het autostrand bezig ben heb ik geleerd dat je dit niet te snel moet doen en er altijd hoop is zolang de bevolking je nog steunt. Het dieptepunt voor mij de zomer van 2005. Het was erg rustig op de website, de bezoekersaantallen liepen terug, er was geen nieuws meer, er gebeurde helemaal niets en de politiek leek het autostrand wel te zijn vergeten! Ik heb toen heel eventjes gedacht dat het niet meer mogelijk zou zijn om het strand te heropenen. Deze negatieve gedachte werd in de herfst van dat jaar gelukkig omgezet in een flinke dosis hoop. We kwamen op het idee van een handtekeningenactie. We haalden er zesduidend op en gingen het onder grote media-aandacht aan de provincie overhandigen. De bezoekersaantallen van de site schoten weer omhoog, er werd weer veel over het strand gepraat in het dorp en de provincie werd gedwongen weer te gaan overleggen met de gemeente. Het dieptepunt was omgeslagen in het hoogtepunt tot nu toe.’

Van plan om op te geven is Tanya Huizer dus niet. ‘Ik ga net zolang door tot het strand weer is heropend. Zolang de bevolking achter me staat zal ik me blijven inzetten voor het autostrand. Al die positieve reacties die ik krijg van mensen houden me ook op de been. In al die maanden heb ik eigenlijk maar een vervelend mailtje ontvangen. Maar daar staan dan weer al die  andere leuke mailtjes tegenover en dan denk je er geen moment aan om te stoppen met actievoeren. Ik heb ook enorm veel dingen meegemaakt! Vorig jaar bijvoorbeeld, op een zaterdagnacht werd ik gebeld dat er brand was op het autostrand. Ik ging dus meteen kijken. Bij de afzetting zat een enorme groep jongeren rond een vuur, het waren minstens 50 man! De politie kwam, maar niemand wist wie het vuur had aangestoken, ze konden dus slechts toekijken. Toen ik vroeg wat al die mensen hier deden werd het me al gauw duidelijk dat dit niet zomaar een rebels puberfeestje was. Dit was een keiharde actie tegen de sluiting van het strand. Hieruit maakte ik op dat niet alleen bejaarde Oostvoornaars tegen de sluiting waren, maar dat ook de jongeren van Voorne-Putten het strand graag weer open zien. De steun voor heropening is geweldig groot. Ik heb er honderd procent vertrouwen in dat het strand ooit weer open zal gaan, desnoods moet ik het hek persoonlijk doorzagen!’